Home

Mijn laatste dagen in PE heb ik goed gespendeerd. Misschien niet even functioneel, maar wel ontzettend gezellig en goed om mee af te sluiten. Dinsdag hadden we vrijwilligersdag, waarbij alle vrijwilligers langs alle projecten in PE gingen (Human Dignity Centre, Ithemba, Ubomi en Thamsanqa) zodat we van alle projecten een goed beeld kregen. Ik had al voor Thamsanqa gewerkt, dus HDC en Thamsanqa waren niet zo boeiend voor me, maar Ithemba en Ubomi vond ik ontzettend leuk om te zien. 

Ithemba is een dagopvang voor gehandicapte kinderen en kinderen met het syndroom van Down. Echt ontzettend lachen, kinderen zijn heel vrolijk, en blijkbaar vinden ze jongens interessant (de broer van Rudis is ook belaagd door ze). Het leven voor deze kinderen is echt gek, ze komen op de dagopvang om te leren hoe ze moeten lopen, eten, schrijven etc. Leuk voor even om te kijken, maar blij dat ik daar niet werk..

M'n leventje in PE begint tot een einde te lopen, dus ik probeer me deze laatste dagen zo nuttig mogelijk te maken; vandaag hebben we hard gewerkt aan een aantal projecten, waaronder het fixen van geboortecertificaten voor 4 kiddo's, ik ben ook langs bedrijven gegaan om daar om donaties te smeken (volgens mij goed gelukt) en hebben we weer op de naschoolse opvang les gegeven. Maar naast het feit dat we overdag hard bezig zijn, ben ik elke avond ook druk bezig met activiteiten en gesprekken met de mannen van de White Lodge. Gisteren had ik, in een groep van 6, ze allemaal een verhaal over zichzelf laten vertellen dat bijna niemand van ze zou weten. Natuurlijk gaf dat enige ongemakkelijke situaties in het begin, als ineens allemaal van die harde kerels een sensitief verhaal moeten vertellen, maar als een schaap over de dam is, dan volgen er meer.

Alweer m'n laatste weekendje in Port Elizabeth. We zijn al goed het weekend ingeknald met een briljant optreden van Goldfish. Brak werd iedereen zaterdag wakker en toen besloten we om een rustig dagje in te lassen met weinig activiteiten; een beetje in de shopping centre rondbanjeren om de laatste cadeautjes aan te schaffen, lekker gelunched aan het water en een beetje in het zonnetje gezeten. 's Avonds is er heel heerlijk voor me gekookt bij Mike en Ester door Sjannie; ik had Mike, Ester, Toon en Sjan alweer een tijdje niet gezien in verband met m'n drukke schema, dus ik besloot eventjes tijd vrij te maken voor hen en ik heb daar een ontzettend leuke avond gehad. Daarna besloten we om met Arja, Patricia en Annemiek nog eventjes te gaan bowlen en helaas ben ik keihard ingemaakt door Patricia (213 vs 205..). Met een enigszins gekrenkte ego ben ik maar m'n bed ingedoken..

Een lange dag achter de rug, waarin we veel gedaan hebben. Allereerst gingen we 20 kinderen zwemles geven vandaag, wat echt ontzettend leuk was. Blijkbaar had een enkel kind gezwommen vroeger, maar het meerendeel had nog nooit het water aangeraakt. Het is natuurlijk ook wel gek voor hun, aangezien ze in het dagelijks leven vaak te weinig water hebben, dus dan kan je er ook niet in zwemmen. Kortom, het was voor hun een hele spannende ervaring en wij hebben ons best gedaan om ze de basics van het zwemmen bij te brengen. Echt ontzettend grappig om die stoere kindjes te zien spartelen in het water en eigenlijk ontzettend bang ervoor zijn..

Helaas voor Eva kwam er nog een ongeluk op haar dak zetten: ze gleed achterover op de glijbaan voor met haar hoofd op de stenen en had een gat in d'r hoofd. Het bloedde even vrij hard, maar gelukkig na de EHBO was alles onder controle en zijn we blij dat het niet slechter was afgelopen.

Vandaag was weer mijn eerste dag van de week en het moment waarop ik aanwam op werk, werd ik besneerd door een hoop collega's, omdat ik ze blijkbaar geen gedag had gezegd voordat ik naar Kaapstad ging. Dat toont wel enigszins aan dat het al een stuk beter gaat op de Human Dignity Centre dan eerst. We zijn allen hard bezig met elk ons eigen projectje, dus het moraal is hoog. Helaas niet meer bij Eva, die vanwege heimwee heeft besloten om donderdag (morgen) alweer naar huis te gaan. Dit sloeg in als een bom bij de rest.. We konden het tot op zekere hoogte verwachten, omdat ze niet zich niet op d'r plek voelde hier, maar we hadden niet gedacht dat ze ineens weg zou zijn, en zo snel ook. Ik hoop dat ze de juiste keuze heeft gemaakt, in ieder geval vind ik het heel jammer.

En ja hoor, daar was de laatste dag dan alweer en we hadden zoals gewoonlijk een drukke planning. Allereerst gingen we langs de oudste wijnboerderij van Zuid Afrika, Groot Constantia. Gevuld met bekakte Nederlanders, die om 10.30 alweer wijn aan t proeven waren op het terras, werden we door Clive vluchtig rondgeleid en kregen we alle informatie van deze beroemde wijnboerderij. Blijkbaar vonden Napoleon en menig andere beroemde leiders de wijn van Groot Constantia de beste van de hele wereld en blijkbaar reikte de Nederlandse invloed in Zuid Afrika zelfs tot op Bourgondisch niveau, want Simon van der Stel (waar Simonstown naar vernoemd is) heeft deze wijnboerderij opgericht.

Alweer de tweede dag was aangebroken en we hadden een lange dag voor de boeg: we gingen 's ochtends naar de binnenstad van Kaapstad, waar Clive ons twee musea liet zien, die over de slavernij, apartheid en Nelson Mandela gingen. Allemaal ontzettend interessant, want in Nederland wordt er eigenlijk vrij weinig verteld over Zuid Afrika, terwijl de Nederlanders toch een ontzettend groot aandeel hadden in de geschiedenis van Zuid Afrika. Na deze musea zijn we even gestopt bij de vlooienmarkt, waar de dames voor een paar uur verdwenen waren.

De eerste dag Kaapstad begon geweldig: we konden uitslapen tot half 9, ontbijt stond klaar en we hadden een hele leuke planning op de agenda staan: eerst langs Simontown (een stadje net buiten Kaapstad met een lange Nederlandse geschiedenis), om vervolgens door te gaan naar Cape Point (het meest zuidwestelijke punt van Afrika), om de dag te eindigen met een klein boerendorpje ergens achteraf, wat schijnbaar een toeristentrekpleister is.

Allereerst Simontown; hier kregen we alle informatie over de walvissen, die hier vaak rondzwemmen en over de hele Nederlandse en Engelse geschiedenis van deze plek. Echt een geweldig uitzicht, helaas geen foto's om te posten.. Clive had me ook warm gemaakt om 'shark cage diving' te gaan doen, maar dat kan blijkbaar alleen in september/oktober..

De reis naar Kaapstad was vrij vermoeiend: ik had vannacht bij Pieter en Daphne geslapen op een paar aan elkaar gelegde bankkussens en werd met een zieke rugpijn wakker na een paar karige uurtjes slaap. Om 6.00u stipt vertrokken we naar de bushalte, waar we gedropt werden door Josien, die speciaal voor ons was opgestaan. Uiteindelijk doken we de bus in, die een immense zweetlucht bezat, maar waar je na 12u reizen toch wel aan gewend was geraakt. De weg van Port Elizabeth naar Cape Town was echt onbeschrijflijk: het ene moment had je uitgestrekte weiden zo ver als het oog reikt en het andere moment was er weer een afgrond, die zo met de Grand Canyon kan concurreren en extra geaccentueerd werd door geheel groen beboste bergen. 

'Volgens mij heb ik nog nooit zoveel gespijbeld als hier', aldus Femke. Gisteren zouden we door de baas van het project worden rondgereden ten noorden van Port Elizabeth, waar je ontzettend veel ongerepte natuur en bergen vindt. Hier zouden we een hoop dozen eieren ophalen voor de straatkinderen in de township waar we werken. Mooi dat dat dagje door de bergen rijden werd uitgebreid met een paar uurtje op Jeffrey's Bay op t strand liggen en hardlopen. We hebben eerst lekker door de bergen gereden, waar we echt onze ogen uitkeken: overal om ons heen waren groen beboste bergen en zijn we langs de dammen gereden, waar nu een watercrisis is. Er valt te weinig regen hier om de bevolking van voldoende water te voorzien, dus de dammen zijn maar voor een kwart gevuld. Daarna even op Jeffrey's Bay hardgelopen en wat gedronken om aan t einde van de dag de eieren op te halen. 

Het weekend blijft toch wel helemaal top hier in Port Elizabeth: er zijn zoveel leuke dingen te doen en de plannen wijzigen ongeveer elke 5 min. Vrijdagmiddag ging ik met Femke en Eva naar Seaview om hun de leeuwen te laten zien, eventjes wat energie opdoen na een enigszins vervelende week. Vrijdagavond gingen we met alle vrijwilligers uit eten om vervolgens naar een geheel zwarte club te gaan. Eventjes een beetje dansen en aangestaard worden. Gelukkig waren we allemaal vrij moe en zijn we na een uurtje alweer naar huis gegaan. Ik sliep bij Pieter en Daphne, omdat zij weg waren en Pieter graag een man in het huis wilde als hij er niet was..

Vandaag was een nieuwe dag in mijn nieuwe project en met deze nieuwe dag kwamen nieuwe mogelijkheden om dit project een grotere kans tot een geslaagd einde te geven. We begonnen de dag met een stafmeeting, waarin wij onze nieuwe ideeën verkondigden en een planning voor de komende tijd maakten. Vanaf aanstaande maandag beginnen we met een 'health programme' voor de straatkinderen: we zullen al hun gegevens opnieuw invoeren (aangezien dat eerst vrij chaotisch daar was) en zullen deze gegevens gaan combineren met medische gegevens, die wij in de komende week zullen vergaren. Hierdoor zullen we een allround beeld kunnen vormen van de gezondheid van alle kinderen en kunnen we helpen, daar waar nodig. Daarnaast zullen we lessen geven over hygiëne en gezondheid, omdat dat niet echt leeft onder de plaatselijke bevolking. 

Maandag was een tussendagje, waarop alle nieuwe vrijwilligers werden opgehaald en klaargemaakt voor het (nieuwe) project. Althans, dat dachten we.. 

We werden pas om half 6 's avonds opgehaald, dus ik kon gelukkig de hele dag werken voor m'n oude project, wat wel even fijn was. Ik was toen even bij de opening van de crèche, die we in de week daarvoor opgezet hadden en even langs Siyah, waarmee ik voetbaltraining had gegeven. In ieder geval werden we pas om half 6 opgehaald door een vrouw in een helemaal kapotte auto. Deze vrouw zou ons naar ons nieuwe huis brengen en alle informatie geven. Althans, dat dachten we..

Dit weekend was echt geweldig, we hebben weer het maximale eruit gehaald! Op vrijdagavond zijn we naar een rugbywedstrijd gegaan tussen de EP Kings (Port Elizabeth) tegen de Johannesburg Lions in het Nelson Mandela stadion, waar Nederland tijdens het WK vorig jaar Brazilië heeft uitgeschakeld. In Nederland kennen we dat wat minder, maar in Zuid Afrika is rugby echt ontzettend populair. Dus we hebben daar lekker genoten van een hoop beukende Afrikanen. Door de harde muziek tijdens de wedstrijd kreeg iedereen ook zin om uit te gaan, dus zijn we uiteindelijk met z'n zessen naar Cubana gegaan (een van de hipste clubs van Port Elizabeth) alleen er was geen ruk te doen daar, dus we hebben alleen wat gedronken daar en zijn toen doorgegaan naar een andere club. Daar aangekomen waren we de enige blanken in de hele club, wat vrij arelaxed was, want we werden constant aangekeken, opmerkingen gemaakt, maar uiteindelijk gewoon een hele mooie avond gehad daar. 

Donderdag heb ik weer een druk dagje gehad, lekker voetbaltraining gegeven, een beetje geschilderd voor de crèche en 's avonds, toen ik thuis kwam, was er een afscheidsfeestje voor Bea, die na twee maanden terug naar Nederland ging. Dat was allemaal erg gezellig, veel lovende woorden over en weer gesproken, en Pieter en Daphne gaan mij een sleutel van hun huis geven, zodat ik altijd naar binnen kan wanneer ik wil.

Op m'n laatste dag Thamsanqa heb ik alles afgerond wat er af te ronden viel: de crèche is geheel klaar voor maandag, de kinderen zijn ingeschreven voor voetbalcompetitie en ik heb een heel leuk afscheid van iedereen gekregen. Daarbij een geplastificeerd aandenken met allemaal foto's van de afgelopen twee weken, dus die blijft de komende tijd lekker aan muur hangen;)